Ποδηλατοβόλτα στη Θίσβη.

Ο καύσωνας με βρίσκει στο χωριό, να απολαμβάνω ήσυχο ύπνο, δροσερό καρπουζάκι στην αυλή με τη βερυκοκιά, μπάνια στην καθαρή θάλασσα και μοναδικές ποδηλατοβόλτες στην όμορφη ύπαιθρο.

Σήμερα αποφάσισα να ζοριστώ λίγο παραπάνω και πήρα το δρόμο για το γραφικό λιμανάκι του Αη Γιάννη. Τα χιλιόμετρα δεν είναι πολλά, περίπου έξι, αλλά έχει αρκετή ανηφοριά ειδικά στο γυρισμό. Φορτώθηκα το σακίδιο στην πλάτη, φόρεσα και το μαγιό, γιατί ήμουν σίγουρη ότι μόλις έφτανα θα μου είχε βγει η γλώσσα και μια αναζωογονητική βουτιά θα ήταν ό,τι έπρεπε. Πήρα το δρόμο για τον κάμπο και άρχισα να ανεβαίνω το λοφάκι που οδηγεί στα δύο φυσικά ορμητήρια, τον ‘Αη Γιάννη και το Βαθύ. Αυτή τη θέα όσες φορές κι αν την αντικρύσω, δεν την βαριέμαι ποτέ (το έχω ξαναπεί αυτό, αλλά αφού έτσι είναι!).

‘Εφτασα λοιπόν σχετικά γρήγορα, πιάνοντας και καμιά 60αριά χλμ στις κατηφόρες, στο ήσυχο λιμάνι καμιά ώρα πριν το σούρουπο. ‘Εριξα αμέσως τη βουτιά μου, γιατί από το δρόμο είχα βράσει σαν κοκοβιός. Τι ωραία που ήταν! Τι φοβερή αίσθηση το θαλασσινό νεράκι να σε δροσίζει, δεν το χόρταινα. Δυστυχώς όμως δε μπορούσα να μείνω όσο ήθελα, γιατί είχα άλλα 6 χλμ γυρισμού κι αυτή τη φορά παραπάνω από τα μισά ανηφόρα. ‘Αναψα τα φωτάκια μου, γιατί ο ήλιος είχε πέσει τελείως και ξεκίνησα το «σκαρφάλωμα». Σε κάποια φάση η ανηφόρα μου φαινόταν ατελείωτη, να’ναι καλά οι ταχύτητες του ποδηλάτου κι αυτός που τις ανακάλυψε. Αφού έσταζα από τον ιδρώτα, ήρθε το λυτρωτικό τέλος του λόφου και ξεκίνησε η ανακουφιστική κατηφόρα.

Μόλις ξανάφτασα στον κάμπο ήχησαν στα αυτιά μου τα γκλινγκ-γκλονγκ από τις κουδούνες των προβατοκατσικίων. Οι βοσκοί τα είχαν βγάλει για βραδινό. Εκεί μου ήρθε στο μυαλό κάτι που είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο του Κοέλιο νομίζω. ‘Οτι ο θεός αγαπάει τους βοσκούς, αλλά δε θυμόμουν το γιατί. Η αμέσως επόμενη σκέψη-ελπίδα  ήταν ο θεός να αγαπάει το ίδιο και τους ποδηλάτες που συναντάνε κοπάδια με πρόβατα στο δρόμο τους και 2-3 τσοπανόσκυλα να τα φυλάνε. Και η απορία μου λύθηκε όταν τα αγαπητά σκυλάκια με περίσσια αδιαφορία παρατηρούσαν τα φωτάκια μου να περνάνε γρήγορα από δίπλα τους. Ευχαριστώ Θεέ μου που αγαπάς τους ποδηλάτες όσο και τους βοσκούς!

Και για το τέλος σου έχω και βιντεάκι της βουτιάς!

(Το άρθρο γράφτηκε στις 12/7/12)

Νίσυρος – Περλίτης & Κισσηρις

Μια φίλη που ήδη είχε επισκεφθεί το νησί έδωσε την πρώτη πληροφορία,  μια άλλη που τελευταία στιγμή άλλαξε την ημερομηνία της άδειάς της, οπότε ακυρώθηκαν οι κρατήσεις για Κάρπαθο και να’ μαστε στη Νίσυρο. Το νησί-ηφαίστειο με τα μεγάλα βότσαλα και την πιο γραφική πλατεία που έχω δει ως τώρα.

Το πρώτο πράγμα που αντικρίζεις όταν φτάνεις, όχι δεν είναι ξεραϊλα,  αλλά μερικοί λόφοι με χαμηλή βλάστηση και κάποια δέντρα, τα κλασσικά λευκά μικρά κτήρια λιμενικού και αστυνομίας και κανά δυο ξενοδοχεία. Στο ένα από αυτά μείναμε κι εμείς, η φίλη Κατερίνα κι εγώ μετά από μια ημερήσια κρουαζιέρα στα Δωδεκάνησα (13 ώρες ουφ!). Στο «Ρομάντζο» όνομα και πράμα, αφού από τα μπροστινά δωμάτια έχεις θέα στο λιμάνι (μην ανησυχείς δεν είναι πολυσύχναστο, 13 ώρες λέμε κάναμε να φτάσουμε) και το σκούρο γαλάζιο του Αιγαίου. Το βράδυ μπορείς να δεις το φεγγάρι να «ξεμυτίζει» από το λόφο στα δεξιά, όταν κάθεσαι στο πέτρινο μπαλκονάκι σου με την αύρα της θάλασσας αγκαλιά. ‘Η ακόμη καλύτερα με μια σουμάδα, το παραδοσιακό ποτό, χωρίς αλκοόλ της Νισύρου, φτιαγμένο από αμύγδαλα. Εγώ το έφαγα σε παγωτό (καλό ήταν) κι αν σ’αρέσει η ελαφριά γεύση πικραμύγδαλου, φάτο κι εσύ όταν πας. Αλλιώς σου προτείνω παγωτό με γλυκό του κουταλιού ντοματάκι, το οποίο αν μη τί άλλο το λες πρωτότυπο.

Την πρώτη μέρα εξερευνήσαμε τις παραλίες στο ανατολικό κομμάτι καταλήγοντας να κάνουμε μπάνιο στις Λιες ή Πάλους μαζί με δυο-τρεις ακόμη τουρίστες. Στις παραλίες της Νισύρου χρειάζεσαι απαραιτήτως δύο πράγματα. Τεχνητή σκιά και νερό. Αν είσαι τύπος που σου φτάνει το καπέλο, πάρε μαζί σου ένα σομπρέρο (χαζοί νομίζεις είναι οι μεξικάνοι; ) για να μη γίνεις ψητός πάνω στα ηφαιστειογενή βότσαλα. Φρόκαλα, βότσαλα και παχιά άμμο. Αυτά θα δεις, θα είναι όλα σκούρα στο χρώμα, μαύρα, καφεκόκκινα και ό,τι άλλο χρώμα μπορεί να είχαν τα πετρώματα που παρέσυρε η λάβα από τον εσωτερικό φλοιό της γης και τα «ξέρασε» στις πολλαπλές εκρήξεις του ηφαιστείου.

liesnisyros
Παραλία Λιες ή Πάλοι
paloinisyros
Λιες ή Πάλοι
Παχιά ‘Αμμος
Λιες ή Πάλοι


Αυτά τα έμαθα στο Ηφαιστειολογικό Μουσείο στη Νικειά, μικρό, καλοστημένο με αρκετό υλικό για τη δημιουργία ουσιαστικά του νησιού, την οποία προαιρετικά μπορείς να παρακολουθήσεις σε βίντεο-προβολή. Ζήτησέ το απλά από τον ευγενέστατο υπάλληλο υποδοχής. Να το επισκεφθείς αν σ’αρέσει να εξηγείς όσα βλέπεις γύρω σου. Θα μάθεις πολλές ιστορικές πληροφορίες για το ιδιόμορφο νησί και θα συνειδητοποιήσεις για ακόμη μια φορά πόσο «μικρός» είσαι μπροστά στη δύναμη της φύσης. Είναι τόσο τρομακτικό όσο και γοητευτικό παράλληλα να γνωρίζεις ότι εκεί που πατάς εσύ το ποδαράκι σου στο σταθερό έδαφος, μερικά χιλιόμετρα πιο βαθιά η γη κινείται με τέτοια δύναμη ώστε αν το θελήσει σε εκτοξεύει στη Στρατόσφαιρα μαζί με την πύρινη λάβα (κι εδώ μπαίνει μουσική υπόκρουση το «όταν κοιτάς από ψηλά » του Χατζή).

Ηφαιστιολογικό Μουσείο Νισύρου – Νικειά


Μιας και αναφέρθηκα στη Νικειά πριν, θα σας πω για την πιο γραφική πλατεία που έχω συναντήσει ως τώρα σε χωριό. Μπιμπελό λέμε. ‘Ετσι μου φάνηκε η πλατεία «Πόρτας». Στρογγυλή με ένα ψηφιδωτό από βότσαλα μαύρα κι άσπρα στο κέντρο (περλίτες λέγονται), σα δωμάτιο μεγάλου σπιτιού, όπου συγκεντρώνεται σε αυτό όλη η οικογένεια όταν χρειαστεί. Κι όντως έτσι λειτουργούσε κάποτε. Την εποχή που οι πειρατές κατατρόπωναν τα νησιά, σε αυτή την πλατεία, που κάθε είσοδος της ήταν μια μεγάλη πόρτα (εξ’ου και το όνομα), όλοι οι κάτοικοι του οικισμού προστατεύονταν εκεί μέσα και κατέστρωναν σχέδια κατά του εχθρού φαντάζομαι. Πειρατές σήμερα δε θα δεις, θα δεις όμως ένα μπαλκόνι στο Αιγαίο (ξέρω έχεις δει πολλά, όλα είναι όμως άξια αναφοράς) και ακόμη ένα στον κρατήρα του ηφαιστείου (πιάτο λέμε), θα ξεκουραστείς από τη μεσημεριανή ζέστη κάτω από τα δέντρα και σου προτείνω να πιεις μια σπιτική λεμονάδα με κομματάκια βασιλικού από τη γλάστρα στο ομώνυμο καφέ της πλατείας. Μυρωδάτο και αναζωογονητικό.

Πλατεία Πόρτας Νικειά
Πλατεία Πόρτας Νικειά
Νικειά


Ειδικά αν προηγουμένως είχες επισκεφθεί τον κρατήρα του ηφαιστείου ονόματι Στέφανο. Ναι, έχει και όνομα. Δεν ξέρω αν τον βάφτισαν για να τον καλοπιάσουν, μη τυχόν και αρχίσει πάλι τα δικά του, αλλά το βρήκα χαριτωμένο. Τη μυρωδιά από το θειάφι βέβαια δε τη βρήκα χαριτωμένη, μια ζαλάδα, μια σκοτοδίνη μου ήρθε το ομολογώ, αλλά να πας στη Νίσυρο χωρίς να δεις το ηφαίστειο, είναι κρίμα κι άδικο. Μοναδικό τοπίο και μοναδική αίσθηση να μπεις μέσα στον κρατήρα, ο οποίος ακόμη ατμίζει σε αρκετά σημεία από τους ανοιχτούς πόρους, καίει σαν φούρνος και αναδύει βαριές μυρωδιές από τα έγκατα της γης. Εκεί σκέφτηκα την άτυχη Περσεφόνη που απήγαγε ο ‘Αδης και την πήγε στον κάτω κόσμο. Θα πρέπει να ζορίστηκε πολύ από τη βρώμα.

Κρατήρας Στέφανος 
Ατμίδες κρατήρα
20839892_1412696665432514_1713092195_o
Η Κατερίνα στον κρατήρα
20806685_1412696822099165_221970663_o
Πανοραμική από το χωριό Εμπορειός
20806878_1412696798765834_2137764657_o
Εγκαταλελλιμμένο σπίτι στον Εμπορειό

Τον Στέφανο τον παρακολουθούν με καθημερινές μετρήσεις και έχει στηθεί ολόκληρο εργαστήριο στο χωριό Εμπορειός. Λογικό βέβαια γιατί αν κάνει ότι αλλάζει πλευρό (ο Στέφανος) βλέπω τη Νίσυρο να μετακομίζει κατά Τουρκία μεριά, πόσο μάλλον αν ξυπνήσει τί έχει να γίνει. Στον Εμπορειό το δεύτερο χωριό (η Νικειά είναι το πρώτο) που βρίσκεται ψηλά στα χείλη του κρατήρα, θα δεις μερικά διατηρημένα σπίτια που μαρτυρούν την αρχιτεκτονική των Νισύριων, αρκετά ψηφιδωτά έργα τέχνης σε αυλές και δρομάκια, αλλά και αρκετά γκρεμισμένα σπίτια που εγκαταλείφθηκαν με τα χρόνια από ντόπιους που πήραν τα μάτια τους και πήγαν εις στα «ξένα». Η Νίσυρος έχει πολλούς ομογενείς σε Αμερική και Αυστραλία έμαθα από τους ντόπιους. Αγαπούν το νησί και κάνουν δωρεές, μερικές από τις οποίες θα δεις στην Παναγία Σπυλιανή. Την ξακουστή προφανώς για κάποιους που ασχολούνται με αυτό το σπορ. Βρίσκεται πάνω στο βράχο που δεσπόζει στην παραλία Χοχλάκοι. Πήγα ως εκεί για τη θέα αλλά δε θα γράψω παραπάνω, γιατί δεν είναι το φόρτε μου τα μανουάλια. Πάντως ο θρησκευτικός τουρισμός καλά κρατεί στην Ελλάδα εν γένει. Με αρκετά έσοδα και πολλές δωρεές, «φιλέτα».

20806989_1412696802099167_333506293_o
Πόρτα στον Εμπορειό
20821367_1412696815432499_2127856007_o
Παραδοσιακά ψηφιδωτά με περλίτες
20839888_1412696812099166_1698625787_o
Παναγία Σπυλιανή

Στους Χοχλάκους θα δεις τα πιο μεγάλα βότσαλα που έχεις δει ποτέ. Σαν πεπόνια αργίτικα αλλά χωρίς τη βούλα. Ακλόνητα στα κύματα, γυαλιστερά, όμορφα σμιλεμένα από τη θάλασσα που τα δέρνει. Μπορείς να καθίσεις στα παγκάκια κάτω από τα αλμυρίκια και να απολαύσεις την αύρα της αν δεν κάνεις κέφι για βουτιά ή δεν πήρες παπούτσια παραλίας (ξέχνα τη σαγιονάρα αν δε θες να πάθεις διάστρεμμα).

20821203_1412696708765843_1105159103_o
Μαντράκι – Λιμάνι Νισύρου

Στα στενά δρομάκια στο Μαντράκι (το λιμάνι που φτάνει το πλοίο) θα δεις πολλά ψηφιδωτά από περλίτες, όπως είπαμε ότι λέγονται τα μαύρα βότσαλα. Φαίνεται ότι κάποτε επιδίδονταν με μεράκι στην τέχνη του ψηφιδωτού και κάθε σπίτι έδινε παραγγελιά για το πλατύσκαλό του. Αν θες να «βγαίνεις βράδυ» μέινε κάπου κοντά, γιατί εδώ θα βρεις την λεγόμενη νυχτερινή ζωή στον παραλιακό δρόμο, με καφέ μπαρ (δεν έπαιζαν πουθενά λαϊκά, ω τί ευτυχία!), ταβερνούλες, μεζεδοπωλεία κλπ. Το φαγητό στα μαγαζιά που πήγαμε εμείς τουλάχιστον ήταν από μέτριο έως και φόλα. Τουριστίκ νοσοκομείου, καμία σχέση με αυτό που περίμενα. Όσο γραφικό είναι το χωριό, τόσο «ξεπέτα» ήταν το μενού του. Θέμα γούστου θα μου πεις, αλλά αν τα νερόβραστα γεμιστά μαγειρεμένα με αμφίβολο λάδι και ψωμί μπομπότα είναι στα αγαπημένα σου πιάτα, προχώρα ακάθεκτος. Στην πλατεία της Ηλικιωμένης δε θα ξέρεις τί να πρωτοδιαλέξεις. Θα έχεις συντροφιά γκρουπ «ανυποψίαστων» Ρώσων τουριστών κατά κύριο λόγο, που οι οδηγοί τους εντελώς τυχαία τους έβγαλαν μπροστά στα «καμάκια» με τους καταλόγους στα χέρια. Τελοσπάντων ο μαζικός τουρισμός τα έχει αυτά, παρόλο που σε ένα νησί άγονης γραμμής δεν περιμένεις να τα δεις, πόσο μάλλον να τα φας. Αλλά οι Ρώσοι είναι «αδέρφια» μας και έρχονται στο νησί για να προσκυνήσουν τη μεγάλη χάρη της Παναγίας που προανέφερα και το σπίτι του Αγίου Νικήτα (δεν έχω ιδέα γιατί, ούτε θέλω να μάθω). Εμείς φάγαμε καλά κατ’ επανάληψη στους Πάλους, στο Captain’s αλλά εσύ μπορείς να δοκιμάσεις κι αλλού την τύχη σου. Δεν είμαι μάστερ σεφ οπότε ας μην πολυλογούμε.

20807002_1412696678765846_702863589_o
Πλατεία Ηλικιωμένης

Πάνω στον ίδιο βράχο (της Σπυλιανής) μπορείς να επισκεφθείς το Παλιόκαστρο και την ακρόπολη της αρχαίας Νισύρου. Υπάρχει ένα πολύ βατό πλακόστρωτο μονοπάτι μέχρι εκεί αν θες να δεις λίγο καλύτερα το χωριό. Η θέα από ψηλά ανταμείβει την όποια κούραση με τον ήλιο να δύει πίσω από τα βουνά της Κω ροδοκόκκινος, ίσως λίγο παραπάνω λόγω των στοιχείων που βρίσκονται στην ατμόσφαιρα. Απέναντι από τη Νίσυρο είναι ακόμη ένα νησί που δημιουργήθηκε από έκρηξη ηφαιστείου, το Γυαλί. Μεγάλη εξόρυξη ελαφρόπετρας (κίσσηρις) από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη και περλίτη. Καραβάκι δεν πάει όλη την θερινή περίοδο για τουρίστες, αν όμως θες να δεις από κοντά ένα κάτασπρο λατομείο, πήγαινε από το πρωί με τους εργάτες και κάνε το οκταωράκι σου. Σκιά και νερό θα δυσκολευτείς να βρεις κατά τα λεγόμενα των ντόπιων, οπότε προνόησε.

20813496_1412697642099083_154627430_o
Μονοπάτι από το Μαντράκι στην Ακρόπολη
20806926_1412697648765749_847634521_o
Ηλιοβασίλεμα από το Κάστρο κι απέναντι η Κως

‘Αφησα το δικό μου καλύτερο για το τέλος. Στο νησί υπάρχουν θερμές ιαματικές πηγές, ενώ κατά το παρελθόν τα λουτρά που έχουν χτιστεί στις εκβολές τους γνώρισαν μεγάλες δόξες. Στην παραλία Αυλάκι βρήκαμε τα γκρεμισμένα κτήρια και κάποια άλλα μεγαλοπρεπή που δεν λειτούργησαν ποτέ στους Πάλους απέναντι από την Παναγία Θερμιανή. Εκεί κάποτε ήταν ρωμαϊκά λουτρά ενώ σήμερα μπορείς να βρεις μια φυσική μικρή πισίνα (σαν μεγάλη γούρνα) γεμάτη νερό, αλλά τίποτα παραπάνω. Κάποιοι ντόπιοι  μας αφηγήθηκαν ότι δεν τους άφηναν να βουτήξουν όταν ήταν παιδιά με το φόβο ότι θα τους ρουφούσε μέσα το νερό. Ο μύθος καταρρίφθηκε πάντως γιατί αλλιώς δε θα σας έγραφα γι’αυτό.

20806736_1412697682099079_177464315_o
Πηγή Θερμιανής – Ρωμαϊκά λουτρά

Σήμερα ενεργά είναι αυτά που βρίσκονται ένα χιλιόμετρο περίπου από το λιμάνι (Μαντράκι), τα οποία ανήκουν πλέον στη δημοτική αρχή και λειτουργούν κανονικά στο ίδιο κτήριο από το 1910. Τις ιαματικές ιδιότητες της πηγής ανακάλυψε ο γιατρός Ιπποκράτης Παντελίδης, οι οποίες αποτέλεσαν πόλο έλξης θεραπευόμενων απ’όλη την Ευρώπη και τα παράλια της Μικράς Ασίας. ‘Ενα κτήριο όνειρο. Πραγματικό ταξίδι στο χρόνο.

Μείναμε για κάποιες ώρες μέχρι να πάρουμε το καράβι της επιστροφής και δε θα μπορούσε να έχει πιο πετυχημένο φινάλε αυτό το ταξίδι. Αντί για φορτωμένα μπαγκάζια στην πλάτη και τα χέρια, θα προτιμούσα να κρατούσα ένα μακρύ μεταξωτό φουστάνι για να κατέβω τη μεγάλη γυριστή ξύλινη σκάλα, να ίσιωνα το καπέλο μου περνώντας μπροστά από τους μεγάλους καθρέφτες και να απολάμβανα με τις υπόλοιπες κυρίες μια κούπα τσάι στη μεγάλη σάλα που βλέπει στη θάλασσα. Σχεδόν άκουγα τα χάχανα των πλούσιων κυριών της Α’ θέσης των λουτρών και βόλταρα στους διαδρόμους.

‘Οταν προσγειώθηκα στην πραγματικότητα πήρα να διαβάσω ένα βιβλίο που μου φάνηκε ενδιαφέρον από την βιβλιοθήκη, μέχρι να επανέλθω στη σωστή θερμοκρασία, αφού νωρίτερα είχα απολαύσει ένα ιαματικό λουτρό. Μαρμάρινη μπανιέρα, ζεστό νερό κοντά στους 50 βαθμούς και για είκοσι λεπτά αδειάζεις το κεφάλι σου από τα πάντα. Το νερό έχει μεγάλη άνωση και είναι πολύ πλούσιο σε μέταλλα και άλλα στοιχεία που θεραπεύουν από αρθριτικά μέχρι κάλους. Ακόμη κι αν δε χρήζεις θεραπείας, θα χαλαρώσεις μυαλό και σώμα όσο δε φαντάζεσαι.

20806646_1412696762099171_38748156_o
Λουτρά στο Μαντράκι
20795136_1412696772099170_1943008359_o
Ξενώνας λουτρών (κάτω όροφος)
20813079_1412695462099301_184498335_o(1)
Μεγάλη σάλα λουτρών (πάνω όροφος)
20839630_1412696752099172_451832029_o
Ιαματικά λουτρά Νισύρου στους 45+ βαθμούς Κελσίου

Ιδανική εμπειρία για να ολοκληρώσει κάποιος τις διακοπές του στη Νίσυρο και να ετοιμαστεί για το πολύωρο ταξίδι της επιστροφής ως το λιμάνι του Πειραιά. Νομίζω αξίζει να αφιερώσεις λίγο χρόνο για να κάνεις αυτό το ταξίδι. Αν όμως είσαι τύπος της γρήγορης μετάβασης στον προορισμό των διακοπών σου, πάρε το αεροπλάνο για Κω κι από εκεί ένα από τα ημερήσια δρομολόγια για το νησί. Η Νίσυρος είναι νησί που πάντα θα ξεχωρίζει για την ενέργειά του αφού την αντλεί απ’ευθείας από τα έγκατα της γης και την μοιράζει απλόχερα στους επισκέπτες της. Μέσω νερού και γης.

20839928_1412696658765848_589070397_o
Η Κατερίνα, η Κως κι εγώ
20795063_1412697602099087_629262926_o
Παραλία Αγίου Νικήτα
20839881_1412696728765841_253980480_o
Λολές Κόρες  – Μαντράκι
20839755_1412697572099090_1136504836_o
Φυσική σάουνα στον Εμπορειό – Προσοχή στο θειάφι έστω κι αν δεν είσαι βρυκόλακας
20813275_1412696732099174_367398915_o
Στραυροδρόμι στο Μαντράκι
20795248_1412696698765844_2014587396_o
Ιταλικό εστιατόριο Bacareto
20821132_1412696742099173_1578424593_o
Ψηφιδωτά από περλίτες

 

20806844_1412696765432504_1725529913_o
Αριστερά η Κως και δεξιά το Γυαλί με το λατομείο ελαφρόπετρας
20839814_1412697685432412_1291468130_o
Τα παλιά λουτρά στο Αυλάκι (Νικειά)

 

20806689_1412697755432405_2144974912_o
Αυλάκι (Νικειά), από τα πιο γραφικά λιμανάκια του νησιού
20813225_1412697778765736_1928719337_o
Ηφαιστειογενή πετρώματα στο Αυλάκι
20813450_1412697742099073_924629614_o
6 από τις 500 χιλιάδες γάτες του νησιού

Tips.

Το νησί μπορείς να το επισκεφθείς με ιστιοπλοϊκό σκάφος και να αράξεις στη μαρίνα στους Πάλους. Είναι πλήρως οργανωμένη.

Στην Παχιά ‘Αμμο εκτός από γυμνισμό μπορείς να κάνεις και ελεύθερο κάμπινγκ, αλλά η καυτή άμμος είναι κάτι που πρέπει να λάβεις σοβαρά υπόψιν.

Στον κρατήρα Στέφανο πήγαινε ή πρωί πρωί ή το απογευματάκι για να αποφύγεις τους πολλούς τουρίστες που έρχονται από Κω και την αφόρητη ζέστη.

Πάρε ταπεράκι για το πλοίο γιατί δε θα βρεις κάτι άλλο εκτός από φαστ φουντ. Εστιατόριο γιοκ στο πλοίο της γραμμής.

Τα παιδιά του Ποσειδώνα / Children of Poseidon

Ο Ποσειδώνας κατά την ελληνική μυθολογία ήταν ο υπέρτατος θεός των υδάτων και όταν δεν κατοικούσε στον ‘Ολυμπο, κατέβαινε στα βάθη της θάλασσας πάνω στο χρυσό άρμα του, συνοδευόμενος από παιχνιδιάρικα δελφίνια. ‘Ενα τέτοιο άρμα έχω κι εγώ για να περιπλανιέμαι στις θάλασσες, αλλά ελλείψει θεϊκών ικανοτήτων, το άρμα αυτό είναι φουσκωτό κι έχει ένα κουπί για να πλέει πιο έυκολα.

‘Οπως κι αν το πεις στα ελληνικά, (είτε όρθια σανιδοκωπηλασία, έιτε  όρθιο καγιάκ ) νομίζω ότι θα χάσει στην περιγραφή, γιατί το να είσαι όρθιος πάνω σε μια σανίδα και να «περπατάς» πάνω στο νερό είναι πραγματικά μια αίσθηση, που αν δεν τη ζήσεις, δεν μπορείς να την αντιληφθείς. Είναι περίπου ένας χρόνος που ασχολούμαι με αυτό το άθλημα ερασιτεχνικά και λίγος καιρός που πήρα τη δική μου φουσκωτή σανίδα. Μπαίνοντας όμως στον κόσμο του Stand Up Paddle ή Sup εν συντομία, ανακάλυψα έναν ολόκληρο πληθυσμό στην Ελλάδα και ακόμη περισσότερο στο εξωτερικό, που το αγαπάει ήδη αρκετά χρόνια και το απολαμβάνει, όπου υπάρχει το υγρό στοιχείο. Υπάρχουν τεχνικές πληροφορίες για το αθλητικό κομμάτι κυρίως, αλλά εδώ ήθελα να μοιραστώ το υπόλοιπο, που έχει να κάνει με τα συναισθήματα και τις όμορφες εμπειρίες που μπορείς να ζήσεις πάνω σε μια σανίδα που πλέει στο νερό.

Από τις πρώτες βόλτες μου κιόλας ένιωσα αυτό το αίσθημα ελευθερίας και ξεγνοιασιάς, είχα την αίσθηση ότι «περπατούσα» στο νερό και λόγω της όρθιας στάσης πάνω στη σανίδα είχα την ευκαιρία να βλέπω καλύτερα το βυθό. Μερικές από τις πιο ιδιαίτερες στιγμές στις προπονήσεις στον Πειραιά, ήταν όταν συνάντησα τις τεράστιες θαλάσσιες χελώνες που βολτάρουν κι αυτές στο Πασαλιμάνι εδώ και χρόνια αλλά δε μου είχε δοθεί ποτέ η ευκαιρία να τις δω. Σε έναν άλλο υπέροχο θαλάσσιο περίπατο, απολαμβάνοντας τα πύρινα χρώματα του ήλιου που έδυε στην Πειραϊκή, μια χαριτωμένη φώκια αν και λίγο φοβισμένη με έκανε να γελάσω με τα παιχνίδια της στο νερό και να νιώσω ευγνωμοσύνη, αφού μπορούσα μια καθημερινή της εβδομάδας μετά τη δουλειά, να σπάσω τη ρουτίνα μου με τόσο όμορφες εικόνες. Αποκορύφωμα όλων όμως νομίζω, ήταν όταν σε ένα δυνατό νοτιά, βγάζοντας τη σανίδα έξω από το Πασαλιμάνι, συνάντησα ένα μαύρο δελφίνι, το οποίο  παρασυρόμενο από τα ρεύματα, είχε βρει ορμητήριο στην ακτή Κουντουριώτου και προσπαθούσε να βρει τα «βήματά» του για το Σαρωνικό.

Μια πρόσφατη ιδιαίτερη εξόρμηση με το Sup, ήταν στα πλαίσια ενός αγώνα στη Μαρίνα Ζέα για τις Ημέρες Θάλασσας και με αυτή την αφορμή έζησα ακόμη μια πρωτότυπη εμπειρία πάνω στο νερό. Την περασμένη Κυριακή, παρ’ότι ο καιρός για κάποιους ήταν ίσως η αιτία να μείνουν κατσούφηδες στον καναπέ τους, μερικά παιδιά του Ποσειδώνα μαζί κι εγώ, απολαύσαμε μια υπέροχη διαδρομή επτά χιλιομέτρων στα νερά του Σαρωνικού. Η βροχούλα είχε αρχίσει να πέφτει από νωρίς το πρωί, αλλά στο νερό επικρατούσε σχεδόν άπνοια και η καταιγίδα φαινόταν να σταματά πάνω στο βουνό του Υμηττού. ‘Αλλες φορές με πιο δυνατή βροχόπτωση κι άλλες με ψιλόβροχο, τραβάγαμε κουπί κάτω από έναν γκρίζο ουρανό που δάνειζε τα χρώματά του στη θάλασσα, σκουραίνοντας ακόμη περισσότερο τα βαθύτερα σημεία της στα ανοιχτά. Πολύ γρήγορα είχα μείνει πίσω και ουσιαστικά ήμουν η ουρά ενός μεγάλου ψαριού, που είχαν σχηματίσει οι σανίδες. ‘Οταν είχαν αρχίσει να ξεμακραίνουν αρκετά οι υπόλοιποι, είχα την ευκαιρία να χαλαρώσω ακόμη περισσότερο και να απολαύσω το κουπί στην ήρεμη θάλασσα, να γευτώ τη βροχή που έπεφτε στο πρόσωπό μου και να γίνω ένα με το τοπίο. Μαγική στιγμή όταν βρίσκεσαι στα ανοιχτά της θάλασσας, νιώθεις την αύρα της να σε διαπερνά, την ησυχία μακρυά από τη βουή της πόλης και προσπαθώντας να κρατήσεις την ισορροπία σου πάνω στη σανίδα, νιώθεις κάθε μικρό κυματισμό να γίνεται προέκταση του σώματός σου. Γι’αυτές τις στιγμές αξίζει να ζει κάποιος.

Τερμάτισα τελευταία στον αγώνα, όμως για μένα ήταν μια τόσο γεμάτη ημέρα στη θάλασσα, που όλα τα υπόλοιπα έμοιάζαν μικρά. Η οπτική πολλές φορές που έχουμε για τα πράγματα, αλλάζει και τον τρόπο που τα βιώνουμε. Το σίγουρο είναι ότι μια τέτοια διοργάνωση σε βοηθά να απολαύσεις με ασφάλεια τη θάλασσα και να νιώσεις σιγουριά, με όποιες καιρικές συνθήκες κι αν βγεις. ‘Ενα μεγάλο ευχαριστώ στους ναυαγοσώστες που με συνόδευαν σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής με το φουσκωτό τους και για τις φωτογραφίες που με τράβηξαν ως ενθύμιο της βροχερής σανιδοβόλτας. Ακόμη στα παιδιά της HSSA – Hellenic Surf & Sup Association που μαζί με το ναυταθλητικό τμήμα του Ολυμπιακού οργάνωσαν άψογα αυτόν τον αγώνα για τους αθλητές και μια χαρούμενη θαλασσινή εξόρμηση για μένα.

18767406_653357384858334_709696096833130415_n

Sup Piraeus Hssa tour 1

20170528_123518(1)

20170528_123536

18700691_10213656585311530_8674037355292677910_o